اگر به ریشه کلمات تشویق و تحسین توجه کنیم تفاوتها جوری مشهود میشن که انگار نصف راه رو رفتیم
تشویق از شوق میاد. بعنی حریص یا آرزومند کردن
تحسین از حسن میاد. یعنی خوبیها رو گفتن
وقتی که من معلم دانشآموز رو تحسین میکنم یعنی دارم درباره رفتار یا نتیجهي تلاشی صحبت میکنم که ارزشمنده و حسن تلقی میشه. یعنی یادآوری و آگاهسازی فرد از ارزشی که به بار آورده یا رفتار ارزشمندی که داشته. این هویت سازه!
اما حین تشویق دانشاموزان ممکنه هدف و تلاشم افزایش انگیزه فرد برای انجام کاری باشه! مثلا بخوام دانشاموز رو سر ذوق بیارم یا هیجانی بدم تا تمایل به اقدامی پیدا کنه!
یه چیز مهمتر دیگه اینکه تحسین متضاد یا واژه مخالفش انتقاده!
اما تشویق مخالفش تنبیه!
در واقع تشویق و تنبیه رفتارهای هیجانیتری هستند پس باید محتاط بود
اما تحسین و نقد هر دو باید از منطق و تفکری بیان…
شاید از منظر عمومی هردو به یک معنی باشند و نهایتا الفاظی مثل (درست و غلط) بهشون اضافه بشه اما با بازتعریف کلمات میشه تو حرفه ها دقت نظر ادبی رو بالا برد و از سوبرداشت ها جلوگیری کرد.
من فکر میکنم تشویق به جاش و به اندازه لازمه نه دائمی و تنها ابزار محرک بچه ها برای درس خوندن . چون اگه دانش آموز عادت کنه به تشویق توی کار هاش به جایی میرسه که حتما باید تایید و تشویق بشه تا کاری رو انجام بده . بعد ها که بزرگ تر شد توی زندگیش هم دنبال تایید و تشویق دیگرانه . حتی کاری که درسته رو گاهی انجام نمیده چون عده ای اون رو نمی پسندن و تاییدش نمیکنن.
سلام
به نظر من کلا از هر گونه شرطی سازی باید پرهیز کرد.
بچه ها باید انگیزه درونی برای درس خواندن پیدا کنند.
این کار چند تا پیش شرط داره
مثلاً آموختن اینکه علمی که یاد می گیرند چه کاربردی در زندگی حال و آینده شون داره
و بدونند چه نقشی در سازندگی ایران قوی دارند .
اینکه ایران پایدار و قوی با افرادی متفکر و مسأله محور ، به تمدن قوی و اسلامی می انجامد.
اگر دوست داشتید ، بیشتر مطالعه داشته باشید در این زمینه می توانید الگوی تعلیم و تربیت رویش رو در آپارات و بله و شاد و اینا و تلگرام دنبال کنید
یک شاخصشون مدرسه بر مبنای علم نافع است و با راهکارهایی که ارائه می دهند ، دانش آموز به انگیزه درونی می رسد🌹